Jace Brooks

Şehirdeki 3-4 aylık macerası, Jiro ile omuz omuza iş ararken yollarının taksi durağıyla kesişmesiyle başladı. Orada Rodrigo ve Ender’le tanışan Jace, kısa sürede durağın neşe kaynağı haline geldi. Üzerinden hiç eksik etmediği cıvıl cıvıl tarzı, enerjik gülüşü ve ağzından düşmeyen esprileriyle o, sadece bir taksici değil; bindiğiniz an sizi kahkahaya boğacak bir neşe kaynağıydı adeta. Onu bu kadar sevimli kılan en büyük detaylardan biri de tatlı korkaklığıydı! Şehirde şöyle ufak bir patırtı kopsa, azıcık tuhaf bir ses duyulsa Jace’in eli hemen direksiyona yapışır, gözleri kocaman açılırdı. Yolcularını korkutmamak için durumu hemen kahkahayla geçiştirmeye çalışır ama o tedirgin hali her halinden belli olurdu. Müşterileri de onun bu zararsız, saf ve eğlenceli ürkekliğine bayılır; arka koltuğa oturur oturmaz ona takılmaktan büyük keyif alırlardı. Ancak her güzel hikayenin ya da bu kısa maceranın kendine has bir dönüm noktası vardı. Annesinin ani rahatsızlığı nedeniyle Jace, çok sevdiği bu şehre, Jiro’ya, Rodrigo’ya, Ender’e ve arkasında bıraktığı o neşeli taksi durağına veda etmek zorunda kaldı. Memleketi New York’a geri dönen Jace, şimdi o Atlantik ötesi kalabalıkta, annesinin başucunda yine esprileriyle etrafa umut saçıyor. Şehir ise onun o tatlı korkularını, bitmek bilmeyen enerjisini ve sarı taksisinin arka koltuğunda bıraktığı kahkahaları hala özlemle anıyor.