Aras Berk Bayraktar

Aras Berk Bayraktar, 5 Ocak 2003 yılında Trabzon'da dünyaya geldi. 23 yaşında, hiperaktivite bozukluğu olan bir genç. Babası Dursun Bayraktar, inşaat işçisiydi. Dursun 40 yaşında hayatını kaybetti. Annesi Emine Bayraktar ise bir otelde temizlik görevlisiydi. Emine de 40 yaşında hayatını kaybetti. Aras’ın ikiz kardeşi Ayaz Berkay Bayraktar da kardeşiyle aynı karakteristik özelliklerine sahip bir genç. Aras çok konuşkan ve hareketli bir çocuktu. Aras ve Ayaz, ilkokulda arkadaşlarını zorbalayan, itip kakacak çocuklardı. Aras ve Ayaz lunaparkı çok severlerdi. Aras ve Ayaz, 10 yaşındayken babalarına ısrarla söylediler. “Baba, bizi lunaparka götür, baba lütfen.” Dursun çocuklarını kıramadı ve herkesi Tofaş marka arabasına bindirdi. Aras ve Ayaz arka koltuğa binmişlerdi. Babaları onları zorla kemerlerini taktırmıştı. O gün işten gelmişti ve çok yorgundu. Yolda ilerlerken babası önündeki arabayı sollamak istedi fakat dalgın olduğu için sol şeritten karşıdan gelen arabayı görmemişti ve arabayla burun buruna çarpıştı. O günden sonra Aras ve Ayaz yalnız kaldılar. Annesi ve babasını orada kaybettiler. Akrabaları Aras ve Ayaz’ı istememişti. Bu yüzden hayatlarını artık yetimhanede geçireceklerdi. Yetimhanedeki ilk yıllar oldukça durgundu, eskisi gibi hareketli değillerdi. Ama bir yılın ardından yeni hayatlarına alışmaya başlamışlardı. Ortaokulu olaysız bir şekilde başarıyla bitirdiler. Aras ve Ayaz, yetimhanede ve okulda dışlanmışlardı. Artık liseye başlamışlardı. Lise, onlar için oldukça hareketliydi. Sürekli hem sözel hem de fiziksel kavgalar ediyorlardı. Lisede sigara ve alkol kullanmaya başlamışlardı fakat hala bu ikilinin arkadaşı yoktu. İnsanlar onlarla arkadaş olmak istemiyordu çünkü dışarıdan itici görünüyorlardı. Aras ve Ayaz’ın maddi durumu olmadığı için arkadaşları buluşmalara gittiğinde, onlar yetimhaneye dönerlerdi. Belki de bu yüzden arkadaşları yoktu. Bir gün Aras ve Ayaz, para kazanmayı dert edinmeye başladılar. "Ne yapsak acaba?" ve "Nasıl para kazanabiliriz?" diye düşünüyorlardı. Bir gün okuldan çıkarken su ve mendil satan çocukları gördüler ve bunun bir başlangıç olabileceğini düşündüler. Okul çıkışı toptancıya gittiler ve buradan uygun fiyattan su ve mendil aldılar. Toptancıda tüm harçlıklarını harcadılar, büyük bir risk altına girdiler. Toptancıdan çıktıktan sonra okullarının yakınlarında bir yere ürünlerini sakladılar. Ertesi gün okuldan sonra sakladıkları malı aldılar ve yakınlardaki trafik olan yerlerde mallarını satmaya başladılar. Aldıkları fiyatın iki katına satıyorlardı. İki hafta boyunca bu işe devam ettiler ve çok iyi gelir elde ettiler. Her gün ürünleri bitiyordu. Ta ki bir gün, karşılarında arkadaşlarını görene kadar. Çocuklar gülerek ikilinin yanına geldiler ve onlarla dalga geçtiler. İkili utançtan yerinde duramaz hale geldi. Arkadaş grubundan biri cebinden bir miktar para çıkarıp, bu ikilinin yüzüne doğru fırlattı. İkili tam o noktada çılgına döndü ve arkadaş grubuna saldırdılar. Bu ikili, resmen arkadaş grubunu darp etti. Tabi, Aras ve Ayaz’ın bir ailesi yoktu fakat karşı tarafın ailesi vardı. Bunu duyan aileler, Aras ve Ayaz’dan şikayetçi oldular. İkili polisler tarafından alındı. İşte hayatları tam burada değişmişti. Ferit Bayraktar’ın ailesine haber gitmişti. Ailesinden Ferit’e gitmişti haber. Sahip çıkılmadıklarını öğrendiğinde Ferit sinir küpüne dönmüş ve ailesine bağırıp çağrır. Öfkesi dindikten sonra onla bir avukat ayarlamalarını söyler ve onlara sahip çıkın der. Korktukları için avukat talebinde bulundular. Onların sorgusuna Ferit’in ayarladığı Hasan Çetin gelir. Hasan 30 yaşındaydı. Aras ve Ayaz oldukça korkmuş ve ağlıyordu. Hasan onların hikayesini dinlemeye başladı. Aras o kadar korkmuştu ki, bir anda tüm hikayesini en baştan anlatmaya başladı. Hasan çok üzülmüş ve etkilenmişti. Olanları Ferit’e anlattı, Fertte çok etkilenmişti. Bunun üzerine davacı tarafla konuşarak bir anlaşmaya varmıştı. Ferit ailesine onları evlat edinin drmişti. Aras ve Ayaz’ın 15 yaşında yeni bir ailesi oldu. İlk 1 yıl yabancılık çekseler de, yavaş yavaş aile olmaya başladılar. Artık okulda dışlanmıyorlardı. Aras ve Ayaz’ın çok sayıda arkadaşı olmuştu. Ferit onları en iyi şartlarda büyütüyordu. Ceplerinden harçlık eksik etmiyordu. Ayaz futbola merak sarmıştı. Ferit onu futbol kursuna bile yazdırmıştı. Fakat Aras’ın hobisi daha çok çizim yapmaktı. Spor yapıyordu ama kondisyon gerektiren sporları sevmiyordu. İkili 17 yaşına gelmişti ve artık gerçekten sıcak bir ailenin içinde olduklarını hissediyorlardı. Feritin ailesine oldukça alışmışlardı. Beraber şakalaşmay… Feritin ailesine iyi gelmişti bu. Ailesi, Aras ve Ayazı karşısına aldı ve onlaradan özür diledi. Sizi bıraktığımız için, siz ortada kaldığınızda size sahip çıkmadığımız için. Aras ve Ayaz onların özürlerini kabul ettiler ve onlara sarıldılar. Artık 18 yaşına gelmişlerdi ve okuyacakları bölüme karar vereceklerdi. Ayaz çoktan kararını vermişti, okulunu spor bölümünden devam edecekti çünkü hayali futbolcu olmaktı. Aras ise moda tasarımı okumak istiyordu. Giyinmesine hep özenirdi, güzel giyindiğini düşünür ve kötü giyinen birini görünce, kafasında o kişiye neler olabileceğini kuran biriydi… Trabzonda Üniversiteye gitmeye başladı. İlk yıllar çok zor geçsede okulunu başarılı şekilde bitirdi. Artık okulunu bitirmiş ve kendi parasına kazanacağından çok heyecanlıydı. Ama önünden bir engel vardı iş bulmak. Bir yıl boyunca iş bulmak için bir çok yere başvurmuştu fakat geri dönüş alamamıştı.Umutlarını yitirmiş ve çok üzgündü. Bir gün Ferit abisiyle uzun bir konuşma yaptı. Ferit’e para kazanamadığını, okudu bölümden iş bulamadığını anlatıyordu. Ferit ona istersen yanıma gel ben sana çalışmayıda öğretirim, para kazanmayı da öğretirim. Aras bir süre düşündü ve kararını verdi. Ferit abisinin yanına Los Santosa gidecekti. Bu kararını ev halkına anlattı ve onlarda Aras’a saygı duydu. Aras valizini topladı ve havaalanına gitti. Tek tek ailesiyle vedalaştı. Ayazla vedalaşırken “Sende çıkmaza girersen geleceğin yeri biliyorsun” dedi. Ve Aras Los Santosa gitmek için uçağa bindi.